Οι Πρόσφυγες

Γραμμένο στο μοναστήρι της Παραμυθίας στη Ρόδο τον Ιούλιο του 1994 στην επέτειο των 20 χρόνων κατοχής της Κύπρου. Το πρώτο τραγούδι που μελοποποίησα όχι στο πιάνο αλλά στην καινούρια τότε μπαλαλάικά μου. Ευαίσθητα μετεφηβικά χρόνια...

Στα χαμόσπιτα του πόνου κάποιοι άνθρωποι τα βράδια
δεν κοιμούνται και θυμούνται κι ονειρεύονται καράβια.
να τους πάνε στην πατρίδα, την αγαπημένη τους Αμμόχωστο.
Αχ, όνειρο που λαχταρώ.

Είναι κάτι που τους πιάνει όταν έρχεται το βράδυ.
Τους ξυπνάει αναμνήσεις και τους ρίχνει στο σκοτάδι.
Τους γυρίζει στην πατρίδα, την αγαπημένη τους Κερύνεια.
Θε μου, δώσ' τους λεφτεριά.

Είναι και μικρά παιδάκια που κρυώνουν κι όλο κλαίνε
και κοιτούν φωτογαφίες. Ποια είν' τα όρη τούτα, λένε.
Μα ακούνε μοιρολόι απ' τα βουνά, τον Πενταδάχτυλό.
Αχ, παιδιά μου, άντε στο καλό...

Στα χαμόσπιτα του πόνου κάποιοι άνθρωποι με μένα
τους καϋμούς τους κάθε βράδυ τραγουδάνει έναν - ένα.
Το καράβι του μυαλού μας, μας ταξίδεψε κι απόψε μες το χθες.
Αχ, Κύπρος, συ μ' ανάθρεψες.