Γραμμένο χωρίς αφορμή το 1991, πειραματιζόμενος να μάθω περισσότερα στο πιάνο της Όλγας, της αδερφής μου. Η τελευταία στροφή γράφτηκε πολύ αργότερα, στον Στρατό, το 1997.
Κάποτε μιλούσαμε γι' αυτή τη ζωή.
Κάποτε μιλούσαμε για τις συγκινήσεις.
Τότε που μαζί ψάχναμε να βρούμε τα γιατί.
Τότε που φωνάζαμε "ζωή δε θα μας νικήσεις".
Κάποτε στα μάτια μας ήταν η φωτιά
και τα στήθη μας δονούσε η αγάπη.
Όταν ξεκινούσαμε, πόσα όνειρα...
Κι όμως πώς χαθήκαμε με τα πρώτα λάθη.
Μα όταν η αγάπη γίνεται καπνός
κι όταν αντί δάκρυ απ' το μάτι τρέχει αίμα,
τότε πιοα τη λύση δίνει ο χωρισμός.
Πρέπει να το καταλάβεις, έφτασες στο τέρμα.
Σήμερα θυμήθηκα όσα ζήσαμε.
Σαν να σε ξανάκλεισα, μικρή, στην αγκαλιά μου.
Ξαναπερπατήσαμε στους δρόμους της φωτιάς
Ήτανε πολύ τρελά απόψε τα ονειρά μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου