Θα έρθη η στιγμή

Τραγούδι που πραγματεύεται τον δύσκολο πνευματικό αγώνα του ανθρώπου να κερδίσει την θέση του στον Παράδεισο που πιστεύει. Αφορμή η εμπειρία μου από την θρησκευτική αλλαγή φίλων αλλά και της οικογένειάς μου. Τραγουδήθηκε πριν από μια συναυλία του Γιώργου Κοινούση στην ΑΣΤΕΡ, 9/5/1995.

Έχουμε δρόμο να κάνουμ' ακόμα.
Έχουμε τρύγο στον αμπελώνα.
Έχουμε τόσα να πούμε, αδερφέ μου,
κουβέντες που οι καιροί δεν τις παίρνουν.

Αυτό το ταξίδι ποτέ δεν τελειώνει.
Αγέρας τ' άσπρο πανί μας φουσκώνει
και πότε αγέρας μας σταματάει
και το κουπί μας το κύμα χτυπάει.

Όμως θα 'ρθεί η στιγμή που ο Αγρότης
ίσκιο θα εύρει στο δέντρο της νιότης
κι ο καπετάνιος το πλοίο θ' αράξει
κι όλων των χρόνων τις δάφνες θ' αδράξει.

Τώρα χρωστάμε δουλειά στον αφέντη.
Κούραση τώρα στο σώμα θα έμπει
και οι ψυχές μας τον πόνο θα πλέξουν
ρούχο φωτός να ξετελέψουν.

Όμως θα 'ρθεί η στιγμή που οι δυο μας
χέρι με χέρι στον ουρανό μας
θά 'βγουμε νά 'βρουμε δική μας πατρίδα
σπάζοντας πια τη βαριά αλυσσίδα.

Όλος ο κόσμος μές τον αγώνα.
Έχουμε τρύγο στον αμπελώνα.
Πρώτος εγώ τη δουλειά θε να πιάσω
να μ' αγκαλιάσεις, να σ' αγκαλιάσω.