Χερσόνησος, Καλοκαίρι 1991. Δουλεύοντας τη νύχτα γράφω τον "Χρόνο" που γιατρεύει τις πληγές από τα βάσανα της ζωής. Χρησιμοποιώ το ψευδώνυμο "Λέανδρος", το όνομα ενός φίλου στον οποίο και αφιέρωσα αυτό το ποίημα. Μελοποιήθηκε την ιδια νύχτα.Αγέρας ο χρόνος φυσάει
και σκάβει την άμμο του νου.
Κομμάτια ξεθάβει ουρανού
και χαμογελάει.
Σπίθα είν' ο χρόνος κι ανάβει
στης νύχτας το πέπλο φωτιά,
τα μαυρα της καίει μαλλιά,
τρυπά το σκοτάδι.
Βροχή είναι ο χρόνος, ποτίζει
του νου σου την πέτρινη γη
και ξεδιψά η ζωή
και ξαναρχίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου