Ένας Φίλος

Ηράκλειο, 1988. Στον Μιχάλη Χατζηλία. Είναι το πρώτο νομίζω ολοκληρωμένο ποίημα (και αργότερα τραγούδι) που έγραψα και στην ουσία είναι μια ανώριμη αυτοπεριγραφή. Με την οργή και την ορμή της εφηβείας. Εδώ το ταξίδι ξεκινά.

Έχω ένα φίλο με παράξενο στύλ
κανείς δεν τον ξέρει, δεν τον καταλαβαίνει.
Άλλον αέρα έχει, άλλο προφίλ.
Δύσκολα ζει μα πάντα ανεβαίνει.

Άλλον δε θέλει πάνω του ν' ακουμπά,
μιλάει λίγο, τα λόγια μετράει.
Θέλει ηρεμία, όχι φώτα πολλά,
ζει στην σκιά, κανείς δεν τον πάει.

Ελάχιστες ήταν οι στιγμές της χαράς,
τη λέξη ευτυχία δεν την θυμάται.
Έχει άνεμο κόντρα μα βαστάει γερά.
Κουράζεται μα ποτέ δεν κοιμάται.

Όμως, ξέρει τι θέλει, τι ζητά, γιατί ζει
κι ότι θέλει να πει, το λέει.
Και φωνάζει στον κόσμο "εγώ είμ' αυτός".
Το λέει και είναι στην ψυχή δυνατός.

Ποιος ξέρει, ποιος ξέρει αν θα βγει νικητής
απ' τη μάχη αυτή που σώμα με σώμα
χωρίς όρους δινει μ' εχθρό τη ζωή
κι ή ήλιος θα γίνει, ή στάχτη στο χώμα.