Ποίημα του Μιχάλη Κουντάκη, φίλου της Δήμητρας, της τότε κοπέλας μου. Ολοκληρώθηκε σε τραγούδι το 1991, με την προσθήκη από εμένα της δεύτερης στροφής, και την μελοποίησή του στο πιάνο της Όλγας, της αδερφής μου. Τραγουδήθηκε στην Κρητική Εστία τα Χριστούγεννα του 1993.Και πάλι φεύγεις. Και πάλι μένω.
Και περιμένω. Και σ' αγαπώ.
Κρατώ λουλούδια και σε προσμένω
όμως αστέρια ξανά μετρώ.
Κλείνω τα μάτια, αφήνω απ' το χέρι
λευκό περιστέρι, αληθινό.
Όπου κι αν είσαι να 'ρθεί να σου φέρει
κλαδάκι αγάπης πως σ' αγαπώ.
Και όλο φεύγεις απο κοντά μου
από τον κόσμο, την αγκαλιά μου
δε φευγεις όμως απ' το μυαλό...
Αφου "διέσωσες" κάτι τόσο αγαπημένο, να σου θυμίσω ότι ο πραγματικός στίχος του ΜΚ ήταν:
ΑπάντησηΔιαγραφή...Μια ζωή φέυγεις απο κοντά μου, από τον κόσμο μου, την αγκαλιά μου, δεν φεύγεις όμως απ' το μυαλό...